Autisme bij volwassenen

Autisme bij volwassenen

Tegenwoordig is er veel meer bekend over autisme dan vroeger. Vroeger zag je autisme met name bij kinderen met een verstandelijke beperking. Tegenwoordig zie je steeds meer kinderen zonder beperking en in het reguliere onderwijs die ook een vorm van autisme hebben. Die vooruitgang in kennis van autisme zet velen volwassenen met autisme aan het denken. Een eerste herkenning is er meestal als een eigen kind of iemand uit de directe familie gediagnosticeerd wordt met een stoornis binnen het autisme spectrum.

Autisme bij volwassenen is net als autisme bij kinderen in een opmars gekomen. De volwassenen weten vaak wel dat er iets niet klopt. Dat ze anders denken dan anderen en dat ze de dingen anders beleven of bekijken. Om daar over te praten is vaak lastig, omdat ze juist in die communicatie tekort schieten.

Meer weten over dit onderwerp? Boekentip!

Ouders van kinderen met autisme krijgen diverse vragenlijsten om in te vullen. Verschillende gesprekken met school en psychologen of een kinderpsychiater. Ze gaan boeken lezen over autisme en gaan zoeken op internet naar meer informatie. Door het opnemen van al die extra informatie worden ze aan het denken gezet. Vaak zien ze herkenning in de verschillende symptomen. De erfelijkheidsfactor van autisme ligt op een ruime 90 % wat zeker ook bijdraagt aan de vermoedens van autisme bij volwassenen.
Als het kind de diagnose heeft gekregen, volgt er een acceptatieproces voor de ouders. Een ouder die vermoedt dat hij of zij zelf ook een vorm van autisme heeft, krijgt mogelijk last van een schuldgevoel. Dat schuldgevoel draagt niet bij aan een goede ontwikkeling van het kind en zet de volwassenen ook aan om zelf een gesprek aan te gaan met een psychiater. Als die stap is gezet en de wachtlijsten zijn getrotseerd, dan kan ook deze volwassenen antwoorden krijgen op zijn of haar vragen.

Autisme bij volwassenen wordt wel steeds meer geaccepteerd in de maatschappij. Meer begrip en aanpassingen op het werk zorgen ervoor dat deze groep mensen ook gewoon kan participeren in de maatschappij. Er wordt vaak uitgesproken dat mensen met autisme zich niet kunnen aanpassen. Dat juist de omgeving zich moet aanpassen aan de personen met autisme. Dat is een mooie stelling maar helaas in de werkelijk niet haalbaar. Immers is autisme niet zichtbaar aan de buitenkant. Autisme bij volwassenen is nog minder herkenbaar omdat deze volwassenen al hun hele leven bezig zijn met compenseren en camoufleren.

Vroeger werden kinderen met autisme niet extra begeleid op school en werden er geen onderzoeken gedaan naar autisme. Dit omdat het kind geen extreem vreemd gedrag vertoonde, maar alleen buiten de groep viel. Zo had je er in elke klas wel een paar zitten. Dat hoorde er nu eenmaal bij in die tijd. Deze groep mensen hebben geleerd om voor zichzelf te zorgen en om alles zichzelf aan te leren. Weliswaar op hun eigen (misschien voor de buitenwereld een onlogische) manier. Deze kinderen hebben geleerd om te ‘overleven’. De huidige kinderen met autisme krijgen de nodige begeleiding en hoeven niet alles zelf te ontdekken en uit te zoeken. Zij krijgen gestructureerd aangeboden wat er van hen verwacht wordt. Aan beide situaties zitten voor- en nadelen. Te veel structuur kan leiden tot starheid in denken en handelen. Te weinig structuur kan leiden tot chaos en overbelasting. Een goed opgeleide hulpverlener met ervaring in autisme weet hier een mooie middenweg in te vinden die aansluit bij desbetreffend kind of volwassenen met autisme. Een mooi motto zou zijn: “Leer iedereen met autisme om flexibel te zijn binnen een vaste basisstructuur!” Door aan te leren hoe je met een bepaalde flexibiliteit om kan gaan, maak je deze kinderen en volwassenen met autisme weerbaarder in de huidige maatschappij. En weerbaarheid maakt dat je beter voor jezelf kan zorgen. Beter voor jezelf zorgen is de belangrijkste stap die je kan zetten naar gelukkig zijn. Want of je nu autisme hebt of niet, het geluk zit in ieder van onszelf. Het geluk moet alleen de ruimte krijgen om zich te kunnen laten zien en om die te bewust te beleven. Die ruimte moet je zelf creëren door tijd te nemen voor dingen die jij leuk vindt om te doen.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedin
Tagged , , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to Autisme bij volwassenen

  1. Geranda broers says:

    Hoi hoi,

    Ik heb niet echt een reactie.
    Wel een vraag. Wie weet waar ik mijn vragen hier ergens kwijt kan 🙂
    Ik heb morgen samen met mijn partner een afspraak bij een systeem therapeute. Ik heb geen idee wat ikkan verwachten waardoor ik mij de meest idiote scenario’s in het hoofd haal. Wie heeft ervaring met systeem therapie of kan mij een beetje uitleg geven.

  2. Louis de Wit says:

    Bij systeem therapie wordt veelal therapie bedreven vanuit een structurele aanpak. Dus het in kaart brengen van het probleemgebied en via opdrachten en invulling wederzijdse wensen het omgaan met elkaar veranderen. Is er sprake van ASS bij een van beide dan kan er goed gewerkt worden met wenskaarten. Kijk eens op mijn site over thema bijeenkomsten voor relaties met een autistische partner om een indruk te krijgen over de aanpak.

  3. sara says:

    Het is jammer dat jeugdzorg zoveel kinderen met autisme verprutst. Ze worden te vaak zonder reden uit huis gehaald of overspoeld met nutteloze therapieën. En dat alleen maar omdat jeugdzorg niet weet wat autisme is en inhoudt.
    Kinderen met autisme horen thuis, bij liefdevolle ouders en met juiste begeleiding. De kinderen moeten volledig kunnen meedraaien met het gezin als systeem en leren afwassen, koken, stofzuigen en sparen. Want later, als zij het huis uit gaan, dan moeten ze dat ook kunnen.
    Verschil met vroeger was dat meedraaien in de huishouding normaal was. Tegenwoordig klinkt het meedraaien bijna assepoesterachtig. Dit ten onrechte.

  4. Maria says:

    Ik heb een vraag ik denk niet dat mijn man echt autist is maarbhij begrijpt in geen geval dubbele boodschappen als we iets buitenshuis gaan doen komt het initiatief altijd van mij soms gaat hij mee maar hij zegt heel vak nee geen zin dus gaan we niet.
    Eigenlijk heb ik een eenzaam bestaan er komen zelden vrienden want dat wil hij niet of b.v onze trouwdag vindt hij allemaal onzin hij weet dat ik het el leuk vind om b.v bloemen te krijgen maar het gebeurt gewoon niet heeft iemand nog tips voor mij om daarin misschien nog iets verandering te brengen

    • Louis de Wit says:

      Beste Maria,
      Er wordt niet zo maar gedacht in de DSM 5 aan het autisme spectrum daar ieder mens met autisme kan verschillen in de kenmerken. Daar zijn behoorlijke gradaties in. Jouw reactie roept een paar vragen bij mij op: namelijk in hoeverre ervaar je hinder van het gedrag van je man, het je het hierover met je man kunnen hebben, hoe is dan zijn reactie op jou en vind je zijn gedragingen zodanig dat je in eerste instantie verder wil kijken of bij een online test voor jou je man scoort binnen het spectrum. Zo,n test is wel een globale indicatie, dus niet geheel maatgevend. Daarvoor is meer onderzoek nodig indien gewenst.

  5. Paula Groot says:

    Beste mensen, ik wil jullie bedanken voor de openhartige verhalen. Voor mij vallen veel dingen op zijn plaats. Ik denk dat mijn moeder en broer een vorm van autisme hebben. De herkenbare verhalen dragen in iedetgeval bij aan het idee dat ik niet gek ben. Ik heb zoveel getwijfeld aan mijzelf.

  6. Peter says:

    Bij mij is ASS pas op 52 jarige leeftijd gediagnosticeerd,op dat moment was ik zwaar overspannen en dus ook geen werk meer. Toen ik na 2,5 jaar via een re-integratieburo weer aan het werk ging, bleek dat de werkgever ,ondanks de wetenschap van mijn autisme totaal geen rekening hiermee wenste te houden, met als gevolg dat ik na 2 jaar bikkelen ,frustraties, stress en woede opnieuw thuis zit. Ik denk dat dit bij de meeste bedrijven speelt. Primair word je gewoon uitgebuit, ondanks het allerlaagste minimumloon dat ik ontving. 6 euro per uur… Hoe nu verder vraag ik me af….Ik ben bijna 56 jaar, en acht mezelf kansloos op de arbeidsmarkt.

    • Suzanne says:

      Hoi Peter. Ik ben 45 en jouw verhaal is exact hetzelfde als die van mij. Zit nu ook thuis. Ik heb bij het UWV uitgelegd wat er aan de hand is. En nu volg ik therapie voor mijn ASS. Zij gaan mij helpen om te ontdekken waar ik allemaal last van heb en van daar uit gaan we een plan maken om mijn leven makkelijker te laten verlopen. En pas daarna gaan we kijken naar een eventuele passende baan. Maar met hulp van hun dus dit keer geen baas meer die zich niks meer van mijn klachten aantrekt. Een fulltime baan zit er niet in, hebben ze al gezegd. Dat is teveel voor mij. Maar we zullen zien. Misschien is dit ook iets voor jou

  7. Peter says:

    Beste Suzanne, leuk van je reactie. Bedrijven zoals mijn vorige werkgever zouden zich moeten schamen voor hun echte intentie: Namelijk profiteren van de situatie. Immers, zij krijgen loonheffingskorting op de arbeid die ik doe. Alle goede voornemens ten spijt, het gaat hun uiteindelijk maar om 1 ding,geld verdienen aan je! Helaas zijn er voor mij geen mogelijkheden meer voor therapie o.i.d. Nadat ik me opnieuw had aangemeld bij het autismecentrum werd me te verstaan gegeven dat ik niet welkom meer was bij zowel het GGZ als bij hen, omdat ze niets meer voor me konden betekenen. Kennelijk is de maximale behandeltijd 1 jaar, die ik indertijd daar heb gehad, voornamelijk praten, dan voorbij. Mijn huisarts begrijpt er ook niets van. Bij mij heeft het UWV vrijwilligerswerk aangeraden, Een nieuwe IRO via een re-integratiebureau wordt niet meer vergoed via het UWV. Maar ik weiger om tot mijn pensioen thuis te zitten.. Hopelijk is er voor jou, zeker na je therapie meer perspectief op geschikt werk!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *